Χωρισμός: Έμμονες σκέψεις για τον πρώην;…

0

της Βίκυς Τσώκου,
«Μα τι παθαίνουμε εμείς οι γυναίκες όταν χωρίζουμε;» με ρωτάνε οι γυναίκες που ‘προπονώ’ – (Life Coaching). «Γιατί πέφτουμε στα πατώματα και αρνούμαστε να σηκωθούμε; »

Για να ξεπεράσουμε τον χωρισμό είναι σημαντικό να περάσουμε από το στάδιο της θλίψης. Όμως σε αυτό το στάδιο μένουμε παγιδευμένες επειδή κάνουμε πολλές σκέψεις- έμμονες σκέψεις- που αφορούν τον πρώην και τη σχέση που τελείωσε.

Ο ανθρώπινος νους είναι εξοπλισμένος αφού πενθήσει μια απώλεια, να θεραπευτεί αν το επιτρέψουμε να συμβεί. Στη μετά-χωρισμού εποχή ο νους μας θέλει να καταλάβει πώς θα λειτουργήσει πλέον με τα νέα δεδομένα, δηλαδή χωρίς εκείνον. Μέχρι όμως να φτάσει σε αυτό το σημείο θα παίζει παλιά σενάρια και εικόνες της σχέσης, επειδή ακριβώς αυτό είχε συνηθίσει να έχει ως δεδομένο- εμάς με εκείνον μαζί. Αυτά θα μας τα φέρνει και στα όνειρά μας και το πρωί μόλις ξυπνήσουμε θα αναρωτηθούμε: «τον είδα στον ύπνο μου. Λες να γυρίσει;» Μετά θα κάνουμε συμβούλιο με τις φίλες μας για να μας πούνε κι εκείνες αν το όνειρο το θεωρούν προφητικό ή όχι.

Στο στάδιο της θλίψης , η εμμονή με τον πρώην είναι το πιο σοβαρό εμπόδιο που μπορούμε να βάλουμε στον εαυτό μας στο δρόμο προς την αποθεραπεία. Κάνουμε ερωτήσεις που δεν έχουν νόημα ή δίνουμε απαντήσεις που δεν έχουν καμία βάση. Φανταζόμαστε κάποιο συζήτηση που μπορεί να κάνουμε με τον πρώην μας η οποία θα έχει μια ωραία έκβαση και θα τα ξαναβρούμε. Εγκλωβιζόμαστε σε ανώφελα σενάρια τύπου : «αν έκανα αυτό κι αυτό», «αν του έλεγα τότε εκείνο ή το άλλο», «αν μου έδινε την ευκαιρία να του δείξω ότι κάνει λάθος» «αν, αν, αν». Τίποτε από αυτά δεν έχουν πια νόημα. Αυτό που έχει νόημα είναι τι θα κάνουμε από σήμερα και πέρα. Στο παρελθόν δεν έχουμε πια πρόσβαση και δεν είναι καθόλου ωφέλιμο να σπαταλάμε το σήμερα για ένα παρελθόν που δεν αλλάζει και για ένα αύριο που μπορεί και να μην έρθει.

Χρειάζεται να πάρουμε απόφαση ότι δεν μπορούμε να καθυστερούμε την αποθεραπεία μας με φανταστικά σενάρια ή με σκέψεις που μας εγκλωβίζουν και ενισχύουν την στασιμότητα.

Η δουλειά που έχουμε να κάνουμε είναι σκληρή και επίπονη. Θέλει υπομονή και θέληση για να γιατρευτεί η καρδιά και να χτίσουμε μια ζωή που πραγματικά μας αξίζει.

Αν κλωθογυρίζουμε γύρω από περασμένα ή φανταστικά σενάρια τότε απλά θα υποφέρουμε, και όπως γνωρίζουμε το να υποφέρουμε είναι επιλογή και μάλιστα μια καθόλου καλή επιλογή. Οποιαδήποτε εμμονή για τον πρώην μας θα μας εξασθενήσει και θα μπλοκάρει την εξέλιξη και την πρόοδό μας. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι που θέλουμε για τον εαυτό μας.

Ας πετάξουμε τις μη χρήσιμες συνήθειες και εικόνες και ας ξεκινήσουμε να συλλέγουμε νέες εικόνες που θα μας γεμίζουν τη ζωή.

Ένα tip που θα μπορούσα να δώσω εδώ είναι το εξής: Κάθε φορά που πιάνουμε τον εαυτό μας να κάνει μια έμμονη σκέψη, να κάνουμε την εξής ερώτηση: «Τι σημασία έχει τώρα πια;» Μετά αναλύοντας την ερώτηση θα δούμε ότι πραγματικά δεν έχει καμία σημασία.

Η αποθεραπεία και η ενδυνάμωση δεν είναι εύκολη, αλλά είναι εφικτή. Είναι ένα στάδιο που δεν είναι ευχάριστο και θέλει υπομονή και ίσως και σωστή καθοδήγηση για να γίνει η μετάβαση από τη θλίψη στην ενδυνάμωση πιο ομαλή και αποτελεσματική.

(Αν χρειάζεστε κάποια καθοδήγηση πάνω στον χωρισμό, δείτε εδώ )

Διαβάστε την συνέχεια του άρθρου...