Μια Χριστουγεννιάτικη Αναλαμπή!

0

 

Ήταν μια αφοσιωμένη μητέρα, μια καλή επαγγελματίας, επιτυχημένη σε όλα ήθελε. Μέσα της όμως κατοικούσε ένα ανήσυχο, άβολο κενό. Ένα κενό που την έκανε να σκέφτεται μήπως τελικά κάτι δεν πάει καλά με τη ζωή της, με τον ίδιο της τον εαυτό. Οι εμπειρίες τις άλλες φορές όμορφες που στον ουρανό την πήγαιναν, και άλλοτε βαριές στην κόλαση την κατέβαζαν. Οι περισσότερες όμως εμπειρίες της ήταν ανεπιθύμητες. Δεν τις κάλεσε στη ζωή της. Ή μήπως τελικά αυτό έκανε;

Ήρθαν πάλι τα Χριστούγεννα. Τα λαμπάκια στο δέντρο δεν άντεχαν άλλο να αναβοσβήνουν. Κουράστηκαν και αυτά όπως κουράστηκε και εκείνη κάθε μέρα να ‘φωτίζετε’ για να κάνει χαρούμενους τους γύρω της και μετά να αναζητά το σκοτάδι να αποσυρθεί, να ξεκουραστεί η ψυχή της. Άλλες φορές απλά αισθανόταν ότι θέλει να σβήσει, να ηρεμήσει.

Στάθηκε στο ταμείο με τα νέα της λαμπάκια για να φωτίσει το άψυχο δέντρο της, να χαρούν τα παιδιά της, να δώσει λίγο φως σε εκείνον τον σιωπηλό χώρο που κάποτε έσφυζε από ζωή. Γέλια, χαρές , αγκαλιές, κυνηγητό, κρυφτό, αλογάκια, κολοτούμπες. Τώρα σιωπή. Τα φορτία βαριά, η διάθεση ανύπαρκτη. Τίποτε πια δε φώτιζε αυτόν τον χώρο.

Ένα μικρό κοριτσάκι την κοίταγε μέσα στα μάτια. Φαινόταν χαρούμενο. Ίσως επειδή σήμερα πήρε τα δωράκια του. Η μαμά του πλήρωνε στο ταμείο, ενώ εκείνο είχε στρέψει την προσοχή του στη γυναίκα. Της χαμογέλασε με το όμορφο , φωτεινό και αθώο του χαμόγελο. Εκείνη την ώρα η γυναίκα αισθάνθηκε να τη διαπερνά ένα ζεστό φως και κάθε της ανησυχία, κάθε της φορτίο άρχιζε να λιώνει μπρος σε αυτό το γνήσιο χαμόγελο. Αισθάνθηκε ξαφνικά μαγικά ‘φωταγωγημένη’. Ένιωσε την καρδιά της και πάλι να χτυπά, ζωντανά, ρυθμικά. Ξέχασε πως είχε καρδιά εδώ και πολύ καιρό.

Ήταν η αθωότητα του μικρού αυτού πλάσματος που την έκανε να αισθάνεται όλα αυτά ή μήπως ήταν η δική της αθωότητα που αντικατοπτρίστηκε στα μάτια της μικρούλας;

Ίσως ήταν η αθωότητά της που κρυβόταν βαθιά μέσα της, μια αθωότητα που χάθηκε σε έναν κόσμο που της ζητούσε να είναι ώριμη, που της ζητούσε να αποδεικνύει συνεχώς την αξία της. Χάθηκε σε έναν κόσμο που την έκανε να αισθάνεται συνεχώς ότι κάτι δεν κάνει καλά , που χρειαζόταν αδιάκοπα να δικαιολογείται και να απολογείται για τα όσα κάνει ή δεν κάνει.

Μήπως μέσα στην προσπάθειά της να επιβεβαιώνεται , να της αναγνωρίζουν τα όσα κάνει έχασε τον παιδικό της αυθορμητισμό και την αθωότητά της. Πώς θα ήταν αν έβγαζε ξανά στην επιφάνεια αυτά τα όμορφα χαρακτηριστικά;

Τόσα χρόνια η μόνη της συντροφιά οι πόνοι και οι φόβοι της. Μια συντροφιά που την κούραζε, την σύγχυζε, της αποσπούσε την προσοχή, της τάραζε την ηρεμία που με τόσο κόπο προσπαθούσε να φέρει στη ζωή της. Και αυτούς τους φόβους και τους πόνους τους πρόβαλε στο μέλλον, δημιουργώντας επιπλέον άγχος και σύγχυση στον όμορφο εαυτό της.

Τι χρειάζεται για να μπορεί να αποδεχτεί και να απολαμβάνει αυτό που συμβαίνει την κάθε στιγμή; Ήταν μια καλή ψυχή και υπήρχαν άνθρωποι γύρω της που την αγαπούσαν. Μήπως αν απλά αποδεχτεί και αγαπήσει τον εαυτό της περισσότερο, θα καταφέρει να αποτάξει από πάνω της την συνήθεια να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που έχουν οι άλλοι για εκείνοι, θα καταφέρει να αποτάξει εκείνον τον μόχθο να χωράει στον κόσμο των άλλων, θα καταφέρει να βγάλει από πάνω της την ανάγκη κάποιος έστω για λίγο να της αναγνωρίσει τα όσα κάνει και τα όσα είναι; Θα καταφέρει να τεντώνεται αντί να συρρικνώνεται;

Γιατί απλά δεν μπορούσε να είναι ο εαυτός της; Έτσι αυθόρμητα όπως εκείνο το κοριτσάκι που ήταν μπροστά της και εκείνο το κοριτσάκι που κατοικούσε ακόμη μέσα της.
Μέσα στον πυρετό των Χριστουγέννων που ήταν εμφανές στον χώρο που βρισκόταν, ο δικός της κόσμος έμεινε ακίνητος για λίγο. Ο χρόνος σταμάτησε. Το άγχος και η ανησυχία σβήσανε. Εκείνες οι σκέψεις που της αποσπούσαν την προσοχή, μαζεύτηκαν στη γωνιά τους σαν ήσυχοι παρατηρητές. Εκείνη την ώρα απλά κατάλαβε πως έχει την επιλογή , έχει τη δύναμη να μην αφήνει τις σκέψεις της να σφηνώνουν στο μυαλό της και να καταβροχθίζουν σαν πεινασμένα τέρατα κάθε της στιγμή. Ήταν σαν να έγινε ένας άλλος άνθρωπος ή ένας παρατηρητής του ίδιου της του μυαλού.

Αυτό έγινε για λίγο. Μια σύντομη συνειδητοποίηση, και η ηρεμία που έζησε για λίγο άρχισε και πάλι να ξεφτίζει, να χάνεται. Οι σκέψεις, να τες πάλι γύρισαν. Όμως παρατήρησε πως μέσα της υπήρχε μια περίεργη σπίθα, που άρχισε να γίνεται σιγά σιγά φωτιά, φώς, αναλαμπή.

Και όπως είχε στρέψει την προσοχή της στα μάτια αυτής της όμορφης, αθώας και μικρής ψυχής, έτσι ξεκίνησε να στρέφει την προσοχή της στην αναπνοή της. Ξαφνικά οι σκέψεις κινούταν μέσα της σαν σύννεφα που τα φυσούσε άνεμος δυνατός. Όλη η προσπάθεια και η δουλειά που είχε κάνει με τον εαυτό ψάχνοντας σε βιβλία αυτοβοήθειας και μέσα από τα σεμινάρια που είχε επισκεφτεί , άρχισαν να φέρουν καρπούς. Απότομα απέκτησε εκείνη τη διαύγεια για να καταλάβει και να εκτιμήσει τι της συνέβαινε. Ζούσε την στιγμή!

Η αίσθηση ηρεμίας και αγάπης δεν ερχόταν από μια εξωτερική πηγή , αλλά από μια πηγή βαθιά μέσα της. Εκεί όπου η αγάπη κατοικεί έτσι κι αλλιώς.

Συνήθως όταν στέκονταν στο ταμείο κάποιου καταστήματος, μέσα στο μυαλό της γινόταν ένας πόλεμος σκέψεων: «Τι ακριβά που είναι όλα», «μήπως πάλι ξέχασα να πάρω κάτι που χρειαζόμαστε», « πόσα πράγματα έχω να κάνω και σήμερα», «έτσι θα συνεχίζει η ζωή μου, μέσα στον αγώνα και στο άγχος», κτλ κτλ. Σήμερα όμως αυτός ο βομβαρδισμός σκέψεων έπαυσε πυρ. Ακόμη και οι τύψεις που ένιωθε για εκείνη την σοκολάτα που έφαγε, σταμάτησαν να την ενοχλούν. Οι ενοχές και οι τύψεις που ένιωθε γενικά στη ζωή της , συνήθως πυροδοτούνταν από κάποιες σκέψεις, αλλά αυτήν την στιγμή , εκεί που βρισκόταν, καμία σκέψη δεν μπόρεσε να εισχωρήσει μέσα της, να κάτσει και να κουλουριαστεί σαν ένα φίδι που σιγά σιγά θα αφήνει το δηλητήριό του. Ένιωθε το σώμα της να φωτίζει, να λάμπει. Είχε γίνει πιο ανάλαφρη.

Όταν πλήρωσε στο ταμείο ένιωσε ευγνωμοσύνη για όλα όσα μπορούσε να προσφέρει στα παιδιά της και στον εαυτό της. Είχε ξεχάσει πως μέχρι τώρα στην ουσία τα έχει καταφέρει πολύ καλά. Όταν επέστρεψε πίσω στο αυτοκίνητο , όλα γύρω της φαίνονταν διαφορετικά. Πιο φωτεινά, πιο λαμπρά. Ένιωσε γεμάτη , και εκείνο το κενό μέσα της εξαφανίστηκε.

Το χαμόγελο εκείνης της μικρής ήταν το δικό της θαύμα των Χριστουγέννων. Την έκανε να δει το εξής:

Η ζωή μπορεί να είναι τόσο σύντομη όσο η επόμενη μου ανάσα αν αφήσω το φόβο και τον πόνο να κυριαρχούν στην ζωή μου.

Η ζωή όμως μπορεί να είναι τόσο μεγάλη όσο ένα ουράνιο τόξο αν αφήσω την ομορφιά, τον αυθορμητισμό και την αγάπη που έχω ήδη μέσα μου να κατακλύζουν κάθε μου κύτταρο.

Παίρνω λοιπόν μια βαθιά ανάσα και πλέον ακολουθώ του ουράνιο τόξο.

Και …

Καλές Γιορτές να έχουμε όλοι μας!

Υγεία για να χαμογελάμε, χαμόγελα για να ζούμε ζωηρά και ζωντάνια για να αγαπάμε και να αγαπηθούμε!
ΒΙΚΥ ΤΣΩΚΟΥ
«Life Coach Γυναικών»
Δείτε πληροφορίες για τη Βίκυ ΕΔΩ και ΕΔΩ