Η ξεχασμένη δύναμη της μοναχικότητας…

0

Τρέχουμε για όλους και για όλα, διοχετεύουμε την ενέργειά μας σε κάθε βλακεία που θα προκύψει, χωρίς να ξέρουμε γιατί τα κάνουμε όλα αυτά τελικά. Η προσοχή μονίμως στραμμένη προς τα έξω , αλλά για το ‘μέσα’ ποιος θα ενδιαφερθεί τελικά; Μια ζωή με ρυθμούς που θυμίζουν φωτάκια που αναβοσβήνουν , ναι σαν εκείνα που θα στολίσουμε και πάλι φέτος. Παίζουν σαν τρελά και αν καθίσεις να τα παρακολουθήσεις για αρκετή ώρα ζαλίζεσαι. Και αν μόνο ζαλιστείς έχει καλώς, αν όμως πέσεις κάτω , θα είσαι εκεί μόνη, να αναρωτιέσαι πώς έπεσες.

Υπάρχουν στιγμές που αισθανόμαστε ότι όχι μόνο μας έχει εγκαταλείψει ο κόσμος , αλλά ότι έχουμε εγκαταλείψει κι εμείς τον εαυτό μας. Μετά από έναν χωρισμό, από μια απώλεια ή μια νέα καμπή στη ζωή, η μοναχικότητα μπορεί να μας κάνει να αισθανόμαστε πολύ μόνες.

Ενώ το να αντέξουμε την μοναχικότητα είναι κάτι δύσκολο, ωστόσο είναι πολύ σημαντικό για την προσωπική μας εξέλιξη.

Έχουμε την τάση να θέλουμε να αποφεύγουμε οτιδήποτε άβολο και δυσάρεστο : «γρήγορα, γρήγορα φύγε από αυτόν τον σκοτεινό και μίζερο μέρος όπου καμία χαρά δεν υπάρχει , καμία ευτυχία δε φαίνεται. Φύγε γρήγορα από αυτό το μέρος που κανένας δε θέλει να επισκεφτεί , ψάξε άλλο μέρος απλά και μόνο για να μη νιώσεις αυτά τα δυσάρεστα και άβολα συναισθήματα. Τρέξε μακριά πριν ο γκρεμός που έπεσες γίνει άβυσσος», αυτό έχει μάθει να μας λέει το μυαλό μας.

Το να τρέχουμε συνέχεια μακριά , στην προσπάθειά μας να μην έρθουμε αντιμέτωπες με τις προκλήσεις της ζωής , δε μας βγάζει σε κανένα καλύτερο μέρος. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις δοκιμασίες που μας φέρνει η ζωή γιατί είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το ‘είναι’ μας. Χρειάζεται να βρούμε λύσεις πάνω σε αυτές, διαφορετικά στην επόμενη στροφή θα τις ξανασυναντήσουμε. Οι προκλήσεις, οι δοκιμασίες μας αναγκάζουν να βουτήξουμε βαθιά μέσα μας , για να μπορέσουμε μέσα από τον πόνο να εξελιχθούμε , να βρούμε νέους δρόμους.

Και για αυτόν τον λόγο καλό θα ήταν να μην προσπαθούμε να αποδράσουμε από την μοναχικότητά μας, αλλά αντιθέτως να την συναντήσουμε , να την αντικρίσουμε με θάρρος, με τόλμη.

Το να μείνουμε μόνες είναι και αυτό σημαντικό. Μόνες με τον εαυτό μας. Δε σημαίνει ότι θα μπούμε στο κελί της απομόνωσης όπου θα τιμωρήσουμε τον εαυτό μας με κλειστές κουρτίνες και κλειδωμένες πόρτες. Σημαίνει απλά πως πλέον θα ακούμε τον εαυτό μας, θα μένουμε με τον εαυτό μας χωρίς να μας αποσπά συνέχεια την προσοχή τι γίνεται στον έξω κόσμο, τι γίνεται έξω από εμάς.

Η αλήθεια είναι πως τίποτε μα τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίσει από τον εαυτό μας. Στην ουσία είμαστε πάντα πιστές στον εαυτό μας. Είναι η αγκαλιά του που πάντα είναι εκεί. Η δύναμή του που πάντα μας σηκώνει. Το πνεύμα που πάντα μας βοηθάει να ανθίσουμε. Είναι εκεί πάντα. Είμαστε εκεί πάντα. Μαζί. Οι ρίζες αυτής της σχέσης βαθιές, να αντέχουν καταιγίδες και τυφώνες. Και όσο φροντίζουμε αυτές τις ρίζες , τόσο πιο χαλαρά πέφτουμε , και τόσο πιο άνετα σηκωνόμαστε.

Η μοναχικότητα είναι απαραίτητη. Χωρίς εξωτερικούς αντιπερισπασμούς είμαστε πιο ήσυχες, πιο ήρεμες . Μας ακούμε, μας νιώθουμε, μας χαρίζουμε χρόνο , μας δίνουμε την απαραίτητη προσοχή.

Και εκείνη ακριβώς την στιγμή που δεν έχουμε ανάγκη από την επιβεβαίωση και το χειροκρότημα κανενός , εκείνη ακριβώς την στιγμή που δεχόμαστε κάθε σκιά του εαυτού μας, ακριβώς εκείνη την στιγμή μια μεγάλη δύναμη ξυπνά μέσα μας. Μια δύναμη ανεξαρτησίας, αυτό-φροντίδας, αυτό-αγάπης. Μια δύναμη που τελικά θα φέρει την μεγαλύτερη ευτυχία.

Γι αυτό: όταν η ζωή σε αιφνιδιάσει και σε ρίξει κάτω , όταν δεν ξέρεις αν εσύ τρέχεις πίσω από τη ζωή σου ή αν η ζωή προσπαθεί να σε φτάσει , τότε απλά σταμάτα για λίγο.

Χαλάρωσε, ξάπλωσε πίσω . Μην κάνεις τίποτε απολύτως. Ούτε καν αυτά που σου κάνουν καλό. Πιάσε τον εαυτό σου από το χέρι σαν να ήταν ένα μικρό παιδί που έχει χαθεί και φέρτον πίσω σε σένα. Κάτσε μαζί του. Αγκάλιασέ τον, άκουσέ τον , κράτα τον γερά. Μην κάνεις τίποτε άλλο. Μείνε με σένα. Πες : «έπεσα. Και τι έγινε. Έχω πέσει πολλές φορές. Πάντα σηκωνόμουν όμως. Θα σηκωθώ και τώρα. Πόση ώρα μου δίνω;»

Γιατί το θέμα δεν είναι να μην πέσουμε. Το θέμα είναι πόση ώρα θα κάνουμε να σηκωθούμε. Και αυτή τη δύναμη να σηκωθούμε μπορούμε να τη βρούμε μόνο μέσα από την ακινησία, μέσα από την ώρα που θα περάσουμε με τον εαυτό μας, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν ο κόσμος εκεί έξω έχει τρελαθεί.

Το καλύτερο και ποιο όμορφο καταφύγιο : μόνες με τον εαυτό μας.
Και μετά σηκωνόμαστε και σαρώνουμε!
ΒΙΚΥ ΤΣΩΚΟΥ
«Life Coach Γυναικών»
Δείτε πληροφορίες για τη Βίκυ ΕΔΩ και ΕΔΩ